De naam van deze serie is de code van van de afdeling waar mijn moeder de laatste jaren van haar leven heeft gewoond. De gesloten afdeling van een verpleeghuis. Door vasculaire dementie en hersenbloedingen was dit haar leven geworden. Vier jaar lang zag ik mensen op zoek gaan naar de uitgang. Op zoek naar hun eigen vertrouwde leven. Eenmaal gevonden bleek de deur dicht. Nog meer verwarring, boosheid en uiteindelijk berusting. Het leven buiten loste langzaam op. Het sporadische bezoek kon wel in en uit en leek het geheim van die wereld buiten wel te kennen. Vier jaar lang ging ik naar mijn moeder met een code in mijn hoofd: 1985 op, 1986 af.
Op 12 oktober 2024 is een deel van deze serie, i.c.m. twee beelden uit de serie ‘Stillevens van haar leven’, gepubliceerd in het RD Magazine (zaterdag bijlage bij het Reformatorisch Dagblad). Hieronder de publicatie met tekst.
Langzaam sloop vasculaire dementie mijn moeders, en dus ook mijn, leven binnen. Na een aantal jaren was de stap naar een woonzorgcentrum nodig en na een hersenbloeding werd de zo gevreesde gesloten afdeling in een verpleeghuis haar wereld. Ze wist al jaren eerder wat er mogelijk komen ging. Haar oma, moeder en vijf zussen waren haar voorgegaan. Bijna vier jaar heeft ze op deze gesloten afdeling doorgebracht. Het was lastig te peilen wat ze ervan mee kreeg. Afasie maakte een gesprek niet meer mogelijk. Opstandig en boos was ze de eerste periode. Langzaam maakte dat plaats voor een vorm van berusting.
Op het moment dat ze duidelijk verder achteruitging, ze haar medicatie uitspuugde en weigerde te eten, ben ik begonnen mijn camera mee te nemen. In eerste instantie om mijn vader, die niet meer in staat was haar te bezoeken, en mijn in het buitenland wonende zus op de hoogte te houden. De impact van het beeld werd me als fotograaf al snel duidelijk. Toch heb ik als dochter lang moeite gehad naar de beelden te kijken. Ik zag vooral met veel pijn in mijn hart mijn demente moeder, opgesloten in haar lijf en geest op een plek waar ze overduidelijk niet wilde zijn. Uiteindelijk liet ze toch weer voeding toe en heb ik de laatste negen maanden van haar leven haar kwetsbaarheid en eenzaamheid kunnen vastleggen.
Er gebeurde elk dag weer veel om haar heen op haar afdeling. Zelf kon en wilde ze daar niets mee. Ze sloot zich er de meeste tijd volledig voor af.
Deze serie bestaat naast de portretten van haar en beelden uit haar omgeving uit een aantal stillevens met verwijzing naar de symboliek van de gebruikte bloemen. Het eerste stilleven met de cyclaam is voor mij bijna als een portret van mijn moeder. De symbolische betekenis van de cyclaam is het meevoelende en toegewijde hart. Mijn moeder in de jaren zestig, kleurrijk, in de bloei van haar leven en volop bezig met het moederschap. Het stilleven met de verwelkte amaryllis symboliseert het allerlaatste stuk van haar leven. Met de omslagdoek waar ze zich aan vast klampte, voorzien van haar naam en een barcode. Een verwelkte amaryllis, symbool voor trots, kracht en vastberadenheid. Dat alles had ze in de laatste jaren van haar leven moeten inleveren.
De naam van deze serie is de code van haar afdeling. Vier jaar lang zag ik mensen op zoek gaan naar de uitgang. Op zoek naar hun eigen vertrouwde leven. Eenmaal gevonden bleek de deur dicht. Nog meer verwarring, boosheid en uiteindelijk berusting. Het leven buiten loste langzaam op. Het sporadische bezoek kon wel in en uit en leek het geheim van die wereld buiten wel te kennen. Vier jaar lang ging ik naar mijn moeder met een code in mijn hoofd: 1985 op, 1986 af.
mariekeboonfotografie.com 